San’s Weblog

Iedereen die Jan tegenkomt en die Jan een beetje kent, weet dat het een kracht op zich is. Levendig, vol energie, a force to be reckoned with. Of toch, zo lijkt het aan de buitenkant.

Eigenlijk is het een lief ventje met een zeer klein hartje en dat hebben we gemerkt toen we naar Bellewaerde gegaan zijn. Praten over racewagens, vechten met zijn broer als ridders, lopen tot zijn beentejs er bijna afvallen, sporten, stoer doen, … al goed en wel, maar in het echt dingen doen blijkt een stuk minder aantrekkelijk.

De eerste attractie waarop Jan ging was de Splash: zo’n boomstam op een waterbaan en dan gaat dat zo plots naar beneden en wordt iedereen nat. Ik ging daar niet op mee want Anna mocht nog niet en zelf ben ik er niet voor te vinden. Jan wou niet echt, maar dan toch wel en ging uiteindelijk met papa mee en toen ze weer terugwaren was hij ongelooflijk aan het wenen. Vooral van te verschieten toen ze naar beneden schoten, maar eigenlijk had hij al schrik vanaf het begin.

Daarna zijn we met de hele troep nog op de keverbaan gegaan en toen zat hij naast mij. Ook hier wou hij eigenlijk niet op, maar we konden hem overhalen, vooral omdat hij naast mij kon zitten en ik beloofde hem heel goed vast te houden. Zelfde scenario eigenlijk als op de Splash: veel schrik bij de eerste (stijle) afdaling, maar eens daar voorbij vond hij het wel te doen. Jammer genoeg reden de kevertjes twee ronden. Maar uiteindelijk heeft hij niet geweend en kon hij toch lachen na de rit.

Daarna zijn we op de kindermolens geweest, wat hij al veel leuker vond, maar ook hier wou hij niet deze doen die hem te rap leken te gaan. Na de keverbaan hebben we hem niet meer overhaald om nog dingen te doen die hij echt niet wou. Het is nu ook niet de bedoeling om fobieën te kweken op zo’n dagje uit Toen we een beetje later op de Bengal river gingen, is hij mooi met papa en Anna meegegaan om dingen te doen die hij wel leuk vond, zoals geshminkt worden.

Onze Jan dus, een klein ventje met nen groten mond en een klein hartje. Een echte tijger.

Louis leeft zo’n beetje in zijn eigen wereld soms. De concentratie die hij aan de dag kan leggen, daar kan ik soms jaloers van worden. Jaloers, maar ook gefrustreerd.

Het zijn twee dingen waarin hij vooral volledig opgaat en het is eigenlijk zalig om hem dan bezig te zien. Het ene is lezen, het andere tekenen.

Louis heeft door het huis een aantal boeken en stips liggen die hij leest. Het zijn als het ware tussenstoppen in zijn op-weg-zijn-naar. Er ligt een strip als hij binnenkomt in de keuken, er ligt een boek in de living, een ander boek ligt op de gang boven en uiteraard liggen er een aantal dingen om te lezen in zijn kamer. Ligt er niets specifieks van hemzelf klaar, dan pakt hij gelijk wat vast dat hij kan lezen, desnoods reclamefolders. En zo gaat hij dan van het ene boek naar het andere: hij legt er een neer omdat hij iets (anders) moet doen en loopt dan gewoon door naar het andere boek en leest daarin verder. Hmm. Ik herken hier gelijk een vaderlijk trekje in.

Dat tekenen doet hij al even geconcentreerd. Het enige wat hij eigenlijk wil is een blad en een potlood. Kleurpotloden en stiften zijn niet echt nodig. Sinds kort heeft hij de wonderen van de pastelkrijtjes ontdekt en nu is hij al helemaal niet meer te stuiten. Twee dagen heeft hij lopen zagen om zo’n spuitbus te halen om zijn pasteltekeningen mee te kunnen fixeren. Tussen al de verbouwingen door was dat niet zo evident maar het is ons toch gelukt. Content dat hij was toen hij ze had. Ondertussen heeft hij dat uiteraard al uitgeprobeerd.

Als hij dus leest of tekent, dan hoort of ziet hij niets meer, behalve datgene waarmee hij bezig is. Als ik dan iets van hem wil bekomen is het aartsmoeilijk om hem uit zijn concentratie te halen en dan begrijp ik de frustratie van mijn moeder: ik beleef ze nu zelf. Toen ik jong was kon ik ook zo helemaal opgaan in een boek. Nu nog trouwens, maar nu ben ik de mama. Mijn mama was zo geen lezer en zij kon zich dan zo opjagen in het feit dat ik zat te lezen. Helemaal als ze dan een conversatie met mij probeerde te hebben en ik dus gewoonte-antwoorden gaf: op tijd ‘ja’ en ‘neen’ antwoorden en ‘hmm’ zeggen tot uiteindelijk bleek dat ik het verkeerde antwoord gaf en zij het dus doorhad dat ik niets gehoord had van het hele gesprek.

Tot nu toe heeft Louis mij nog niet liggen gehad op die manier: nog niet oud genoeg (ik was toen al een tiener) én ik weet het (nog altijd) wanneer hij eigenlijk niet aan het luisteren is. Maar moeite dat ik soms moet doen om hem uit zijn trance te krijgen, amai, dat kan al serieus tellen.

Dat belooft voor de toekomst.

Veel te weinig geslapen: check
Overactieve kinderen: check
Kindervaliezen gemaakt: check
Oudervaliezen; nog te maken (maar ik weet tenminste al wat er in moet)
Handtas met alle kleine brol (tickets, zonnebrillen, natte doekjes, boek, fototoestel, …): check
Oude keuken leeggemaakt: wegens ontmoeting met grote spin even uitgesteld om laatste doos weg te zetten
Poezenverzorging terwijl we weg zijn: check
Niet weten waar mijn hoofd staat: check

De keukenwerken zijn dus goed onderweg. We zien de keuken transformeren onder onze ogen. Het ziet er nu al fantastisch uit en de helft is nog niet eens gedaan. We hebben er lang op gewacht en het gaat vooruit en dat is dus een voordeel.

Het nadeel is dat we hier dus wonen en terwijl de keukenmakers alles installeren en maken en watnogallemaalhundingdoen, leven wij daartussen en moeten wij wat-daarvoor-moest-doorgaan-voor-keuken volledig leegmaken en verhuizen. Sinds donderdag wordt er dus nogal veel verhuisd: van oude kasten naar nieuwe kasten, naar plooiboxen, in de vuilbak, van de plooibox naar nieuwe kasten, … Eens alle kasten er eindelijk staan zal er dan nog eens verhuisd moeten worden om alles zijn definitieve plaats te geven.

Veel gesleur en gekuis, want onder die oude kasten zit uiteraard vuiligheid en dingen die niet veel gebruikt worden mogen ook wel eens een sopke ontmoeten. Het verhuizen gebeurd terwijl er iets afgewerkt is en ook ’s avonds als de kinderen in bed zitten, het kuisen ook en dan verder doen ’s morgens voor de keukenmakers weer op appèl zijn.

Vandaag kwam daar nog valiezen maken bij. Druk over en weer lopen tussen kamers, kasten, keuken en noem maar op en jammer genoeg heeft mijn rug het al een paar keer begeven vandaag. Leuk is anders en de timing kon ook beter maar zoals altijd doen we toch maar verder. Het is niet alsof er veel keuze is.

Maar het einde is in zicht, of beter: een onderbreking, want morgen in de vroege namiddag zijn we hier weg voor zeven dagen. We vertrekken dan op reis. Het leukste aan dat is, als wij een week later terugkomen zal de keuken zo goed als af zijn, toch wat kasten betreft, want de keukenmensen werken gewoon door. Ondertussen kan mijn rug ook rusten en kunnen we weer de volle 200% geven als we terugkomen.

Wij staan voor een leuke verassing als we thuis komen.

Als ik mijn pantoffels aan heb, slof ik met mijn voeten. Met schoenen aan niet (of toch ongelooflijk veel en veel minder). Ben ik de enige die dat doe?

Als kinderen naar het buitenland gaan moeten ze een identiteitskaart hebben met hun foto op. Die is dan twee jaar geldig. Al goed en wel, denk ik dan, als het al kinderen zijn want eenmaal de echte babyfase voorbij veranderen ze wel, maar blijven ze herkenbaar. Maar wat als het nog baby’s zijn? Ik zou de mijne alleszins twee jaar later er niet echt meer in herkennen hoor.

Maar we wijken af. Waarom ik hierover begonnen was? Awel, gisterenavond viel mijnen frank dat Anna, Jan en Louis nog zo geen identiteitskaart hadden. Zelie had er al één van toen ze op kamp is gegaan met de scouts (ze zijn naar Nederland gegaan), dus dat was al in orde. Nu de andere drie nog.

Deze voormiddag dan maar opgetrokken naar het Zuid. Eerst naar de fotograaf om gruwelijk veel geld te betalen voor pasfoto’s. Gruwelijk veel vind ik want behalve dat ene fotoke hebben ze dat niet meer nodig hé. Dat was in het shoppingcentrum en vandaar was het dus maar het plein oversteken naar de stadsdiensten.

We hadden geluk: er was maar één wachtende voor ons en dus was het zo goed als direct aan ons: een mooie bezetting van de loketten en dan gaat het wel vlot.

En zo stonden we een uur later weer thuis, volledig in orde. Nu kunnen ze dus ook twee jaar voort met die kaarten. Ge kunt nooit weten dat we volgend jaar nog eens het zot in onze kop krijgen en op reis willen gaan.

Vandaag door de gietende regen onze tickets voor onze reis gaan afhalen. Het contrast van het weerbericht hier en daar, ongelooflijk. Het is ook al positief voor de bagage: behalve bikini’s en badpakken moet er niet veel meegenomen worden.

Maar het begint dus te korten. Nog drie dagen en we zijn weg. Mijn fantastische vriendin E. heeft zomaar spontaan aangeboden om ons te brengen en dan ook af te halen volgende week. Dat brengen valt nog mee. We stijgen op om 18u55 dus we rekenen erop om ten laatste om 15u hier te vertrekken. Ten laatste. Als dat een half uur vroeger is, is dat voor mijn part nog beter, want om met vier kinderen zo een eerste keer op reis gaan speel ik liever op veilig.

Dat komen afhalen op de vlieghaven is een pak minder: wij landen om 3u ’s ochtends en het is eigenlijk naar aanleiding daarvan dat ze aanbood om ons te komen halen. ‘k Heb het haar toch zo’n honderd keer gevraagd of ze dat dus echt wel zag zitten, zo vroeg in de ochtend ons daar staan opwachten, maar ja hoor, ze wou het echt doen. Wat ons dus al heel wat zorgen bespaard.

Morgen ga ik de eerste basis van de valiezen maken. Overmorgen moeten we in de voormiddag onze zonnebrillen afhalen (eindelijk brillen op sterkte laten maken voor Michel en ik) en in de namiddag zijn we nog eens afgesproken met een vriendje van Louis zijn klas (en met zijn mama die ook wel een beetje een vriendin is van mij), dus dan zal er niet veel tijd zijn. Donderdag wordt dan de laatste hand gelegd, is er een simpele en vooral rap-klaar maaltijd voorzien, een dubble check dat we alles meehebben en dan zal het aftellen zijn tot vriendin E. toekomt en we kunnen vertrekken.

Ik begin serieus kriebels in mijn buik te krijgen.

Geen kinderen deze keer maar Nephthys. Vorige keer was het vals alarm, deze keer dus niet.

Toen ik bij de dierenarts was vroeg hij wat er mis was. Tja, daarvoor was ik daar dus, maar wat wij opgemerkt hadden was dat de poes wankel op haar poten stond, amper at, graatmager aan het worden was en zich wegstak en als poezen zich wegsteken, dan is het mis.

Onderzocht en de diagnose was: ‘een’ infectie. Welke, dat is een raadsel, maar dus wel ‘een’ infectie. Ze had 39,9 °C koorts wat blijkbaar zeer hoog was voor een poes (ze mogen maar tot 40 °C gaan) en ze kreeg ter plekke dan ook een spuitje antibiotica. Ik kreeg een voorschrift mee voor medicijnen thuis te geven en de opdracht om haar dinsdag terug te gaan tonen om te zien of ze goed (genoeg) reageert.

Dat was woensdag en dat spuitje deed wonderen: een paar uur later liep ze al weer rond en at al iets meer ze en de dag nadien at ze haar eten op én dat van Osiris. We hebben dus eten mogen bijgeven. Sindsdien loopt ze weer rond alsof er niets aan de hand is.

Zelf medicijnen geven moest pas vanaf vrijdag, tot zo lang was dat spuitje werkzaam. Het was siroop en ik had dus gevraagd hoe ik dat het best gaf. Ik had een spuitje meegekregen om de juiste dosis in te doen en ik moest haar aan haar nekvel vastpakken, haar hoofd lichtjes omhoog doen en dan de vloeistof zeer langzaam langs de zijkant van haar mond erin spuiten. Automatisch zou ze het dan wel oplekken/inslikken.

Dat was het scenario vrijdag, zaterdag en deze ochtend. Deze namiddag lag ze mooi te slapen en heb ik haar gewoon over haar kopje geaaid, haar kin lichtjes omhoog gedaan en dan de vloeistof langszaam in haar muil gespoten. Ze bleef mooi liggen, likte alles mooi binnen en ging toen verder slapen.

Zo een gemakkelijk en lief beest dat dat is zeg. Ik denk dat we dindsdag toch een goed rapport zullen krijgen en als dat zo is, direct een afspraak maken om haar te laten steriliseren.

Na het eten kwam Jan naar beneden om te vragen of hij een spelletje op de TV mocht spelen. Het was al de hele dag overtrokken, maar droog en eigenlijk wel warm, dus zei ik ‘neen, we gaan straks een tot aan het Astridpark gaan’. In plaats van blij te zijn keek hij nogal boos en zei hij dat hij niet wou gaan. ’Pech’ dacht ik. Maar het resultaat was nog altijd een ‘neen’ dus.

Zelie was nog een spelletje aan het spelen en in afwachting zaten we nog een beetje boven en, uiteraard, het begint te regenen. Op dat moment beginnen Louis en Jan een discussie waarbij Louis dus zegt dat we naar het park gaan. Jan kijkt naar het raam, ziet de gietende regen en zegt met een brede glimlach: ‘neen hoor want het regent’.

Nog weinig een kind gezien dat zo gelukkig was dat het niet naar buiten kon

Vandaag is het de verjaardag van een zeer fijne mens. Er is een drink, maar met dat wij normaal gezien later gingen thuis zijn hebben wij niet voor een babysit gezorgd. Ergens jammer want ik had er graag bij geweest. Langs de andere kant: ik heb echt geen fut meer na vandaag.

Den anderen is er wel naartoe, met een kadootje. Ik denk dat hij het een leuk kadootje gaat vinden. Maar ik wijk af. Den anderen, die dus geradbraakt was na een dag pretparken, is er naartoe om het kadootje af te geven en zou ‘ten hoogste een half uurken’ weg zijn, wegens … geradbraakt zijn dus van een dag pretparken.

Ik geloofde niets van die uitspraak want ik ken mijnen vent wel een beetje goed, en zie, we zijn nu twee uur later